ناگهان...

حرف های ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی

وقت رفتن است

باز همان حکایت همیشگی!

اِی...

اِی دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

چقدر زود

دیر می شود...

پ.ن:خدا حافظ همین حالا...

پ.ن۲:انتهای هر بودنی ، نبودنی خواهد بود 

پ.ن۳:اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست. او جانشین تمام نداشته هایم است

با هرچه بود و نبود این گنبد کبود.... "بدرود"

آدمک 

چشمان تو

چشمان من

قلب من

قلب تو

نجابتت

 غرورم...

همه چیز برای فتح رویاهایم آماده است

فقط یک سطر آزارم می دهد

"غرورم"!

کاری بکن دخترک

پ.ن1: گاهی اوقات که خود راکدم...

یک لحظه سکوتت برای مردنم کافی ست!

 پ.ن2: آری؛

دوست دارم! باشم

اما نه هر بودنی...

بالاتر از سياهي من

زيبا تر از سرخي تو

خدا را هم

رنگي نيست

حواي من

شيطان مهربانم

خسته ام

سيب كجاست؟؟؟

                                  پ.ن: ديوار هاي من، ديوارهاي تو، ديوار هاي فاصله بسيار است...

_______________________________________________________________________________

"مسلموناي" ماه رمضوني؛نماز و روزه هاتون قبول...!

پ.ن:به من كه رسيدي گوش هايت را بگير تا چيزي نشنوي،چرا كه صداي سكوت من بلند است...

                     جه كسي بي خبر،يكهو

                                                      اين "پايان" را

                                                وسط قصه ي ما نوشت؟!

پ.ن:خاطره الكل نيست؛خشك كه شد ،بپرد....

هزاران فرياد نا شكفته در گلويم

مرا ناي فريادي نمانده...

 پ.ن:نفرين به دادگاه تو...نفرين به دادگاه من

_____________________________________________________________________

مدت زمانیست که من منتظرم

انگار قطار آرزوها گذشته بود

بدون آنکه توجهی به مسافر خسته خود کند

من ماندم و چمدانی خالی از امید

از دور دست قطاری دگر میرسد

صدایی آشنا فریاد میزند

مسافران ایستگاه مرگ را طلب میکند

و من به ناچار سوار آخرین قطار زندگیم میشوم

پ.ن1 : قطار مرگ مي رود و ما همچنان مسافران خسته آن خواهيم بود؟!

پ.ن2: كاش مرگ ايستگاه آخر بود...

پ.ن3: كاش قطاري هم به مقصد ناكجا آباد، مي بود...!

پ.ن4: همين...!!!

از تو كه حرف ميزنم؛همه فعل هايم ماضي اند

حتي ماضي بعيد

ماضي خيلي خيلي بعيد

كمي نزديكتر بنشين...

دلم براي يك حال ساده تنگ شده...!

پ.ن1: به سراغ من اگر مي آيي؛تازيانه را فراموش كن...!

پ.ن2: با هميم ولي؛ بي هميم.

تو ،

پیش از آنکه من لب از لب باز کنم،

طناب دار مرا بافته ای.....

                   فرصت "اناالحق" گفتنم نمانده است.!.....

پ.ن1: خدايا!!!در شك به عدالتت همين بس كه هر كه مظلوم تر ، محكوم تر.

پ.ن2:متأسفم!

پ.ن3:همين.

خدایی تو "نه"

بندگی "من" ایراد داشت و

ناتمامی ام

که هیچ نیمه ای تمامم نکرد تا

  بمانم بر این زمین سخت

گله نمی کنم

باز هم نشنو

حرفی نیست

مستحق بوده ام شاید!!!!!